A DERIVA CONTINENTAL: AS PEGADAS DO PASADO

 

DERIVA CONTINENTAL:

Alfred Wegener foi un científico alemán que se especializou en meteoroloxía e climatoloxía. En 1912, Wegener fai pública a súa teoría sobre a fragmentación e o desprazamento dos continentes ao longo da historia da terra, a partir da selección de diferentes probas.

Esta teoría foi a Deriva Continental, que quedou recollida no libro “A orixe dos continentes e océanos”, no que se recollía que os continentes movéranse, afastándose dunha única masa de terra en varios fragmentos ata a situación actual. A este continente xunto chamoulle Panxea.

Aportou varias probas, as que se engadiron as doutros investigadores, para verificar o desprazamento dos continentes. As probas máis importantes foron as probas paleontolóxicas.

PROBAS PALEONTOLÓXICAS:

Estas probas están baseadas na presenza de restos fósiles das mesmas especies que son idénticos nos continentes que están afastados por océanos. Entre estes organismos atopábanse algúns terrestres, como réptiles ou plantas, incapaces de haber atravesado océanos polo que deduciu que durante o período de vida destas especies houbera un único continente.Os fósiles que se atoparon son de flora e fauna.

Atopáronse estas especies de fauna:

• Cynognathus: Era un réptil de tamaño mediano, cunha lonxitude de 2 a 3 metros. A cabeza era grande, tiña mandíbulas fortes e un fuciño distintivo. Os seus dentes eran afiados e adaptados para unha dieta carnívora e tiña unha postura erguida. Era un animal activo e áxil. Encontráronse restos en Sudáfrica e América do Sur.

• 
  Lystrosaurus: Era un réptil de tamaño pequeno e pesado. Tiña un pescozo curto e unha cabeza grande. O Lystrosaurus probablemente era herbívoro ou omnívoro polos seus dentes. O seu corpo estaba adaptado a vida terrestre. Tiña as patas curtas e fortes. Encontráronse restos en Antártida, África, India e China.

• 
  Mesosaurus: Era un réptil pequeno, e tiña un corpo alongado adaptado para nadar. Tiña un pescozo longo e a súa cabeza era pequena. Tiña dentes afiados e unha cola longa. Pasaba moito tempo baixo a auga pero as súas extremidades non estaban moi adaptadas para a natación. Era un carnívoro acuático, que se alimentaba normalmente de peixes pequenos. Atopáronse fósiles en Sudáfrica e Brasil.

Ningún destes réptiles poderían migrar a través do océano, polo que a explicación lóxica a súa distribución xeográfica sería que estes continentes estiveran xuntos durante a súa existencia.

Na flora atopáronse estas especies:

• 
  Glossopteris: Era un fento, da familia de plantas ximnospermas. As súas follas eran grandes, e alargadas ou as veces triangulares. Eran plantas de tamaño mediano. Atopáronse fósiles en Sudamérica, África, India, Australia e a Antártida.

 

Wegener pensou que todos estes organismos debían vivir ao lado. No pasado os territorios separáronse e os fósiles separáronse tamén. Este é o grupo de probas máis fiable a favor dá deriva continental, e a que os fixistas propuxeron que era posible que houbera pontes continentais.